Jezus Chrystus

Jezus Chrystus nie jest postacią, która w rzeczywistości nigdy nie istniała. Nie jest to również zwykły człowiek, który za jakieś przestępstwo został przez Rzymian skazany na śmierć, a następnie deifikowany przez swoich uczniów. Nie był również nacjonalistą dążącym do wywołania powstania przeciw Rzymowi. Jezus Chrystus nie był także kosmitą ani istotą bezcielesną czy mającą ciało pozorne.

Jezus Chrystus urodził się około roku 8/7 p.n.e. w Betlejem (niektórzy uważają, że w Nazarecie). Około roku 27/28 n.e. rozpoczął publiczne nauczanie i gromadzenie swoich uczniów. Umarł na krzyżu prawdopodobnie 7 kwietnia 30 n.e. Jezus Chrystus jest i Bogiem, i człowiekiem. Za Soborem Nicejskim (325 n.e.) oraz Soborem Chalcedońskim (451 n.e.) przyjmuje się, że Jezus, Syn Boży, niebędący stworzeniem, jest jedną osobą i ma dwie natury: Boską i ludzką, które po zjednoczeniu w jednej osobie nie uległy zmieszaniu ani zmianie, co oznacza, i prawdziwe Bóstwo, i prawdziwe człowieczeństwo. Istotna różnica między Nim a każdym człowiekiem polega na tym, że nie był obciążony grzechem pierworodnym ani grzechami uczynkowymi. W Jezusie Chrystusie są również dwie wole: Boska i ludzka, które podobnie jak natury nie są ani podzielone, ani zmieszane i które nie są sobie przeciwne; wola ludzka jest posłuszna woli Boskiej. Głównym przedmiotem nauki Jezusa Chrystusa było Królestwo Boże. Wybrani przez niego uczniowie (12 podobnie jak 12 pokoleń Izraela) byli początkiem Izraela czasów ostatecznych, znakiem, że Bóg realizuje odnowę swojego ludu w czasach ostatecznych, które już się rozpoczęły. Przyszłość jest już teraz, stała się teraźniejszością, radość czasów ostatecznych już się rozpoczęła, świąteczna uczta Boga z Jego ludem, która ma objąć także wszystkie inne narody, już trwa. W ludzie tym obowiązuje zatem również etyka czasów ostatecznych.

Istotne znaczenie dla zrozumienia, kim jest Jezus Chrystus, Bóg-Człowiek, ma określanie Go mianem „Logos” (prolog Ewangelii św. Jana, J 1, 1-18). Logos oznacza rozumienie, rozmowę między Bogiem a ludźmi, ale połączoną ze zrozumieniem. Bóg prowadzi rozmowę z ludźmi opartą na Logosie. Krzyż jest miejscem przejścia Jezusa z tego świata do Ojca i jako taki jest dialogiem. To, że druga Osoba Trójcy jest Logosem i umarła na Krzyżu, oznacza, że Bóg jest na wskroś dialogiczny.

Proponowana literatura:
1. Dariusz Kowalczyk, Tomasz Rowiński, Czy Jezus mógł się przeziębić? Rozmowy o człowieczeństwie Boga, Kraków 2015.
2. Adolphe Gesché, Chrystus, Poznań 2005.
3. Garhard Lohfink, Jezus z Nazaretu. Czego chciał. Kim był, Poznań 2012.
4. Garhard Lohfink, Przeciw banalizacji Jezusa, Poznań 2015.
5. Robert J. Woźniak, Różnica i tajemnica. Objawienie jako teologiczne źródło ludzkiej sobości, Poznań 2012.

Przejdź do innych haseł Subiektywnego Leksykonu Teologicznego

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *