Piekło

Piekło to nie miejsce gdzieś w podziemiach wypełnione rogatymi diabłami gotującymi grzeszników w kotłach ze smołą czy przypiekającymi ich ogniem. Nie jest ono również obozem koncentracyjnym z wymyślnymi narzędziami tortur służącymi wiecznemu męczeniu grzeszników. Piekło nie jest także jakąś wspólnotą szatana i grzeszników. Nie jest ono też miejscem zabawy w przeciwieństwie do nudnego nieba.

Jezus i jego uczniowie o piekle nie mówili zbyt wiele. Są co prawda wypowiedzi o piekle (np. Mt 5,22.29n; 10,28; 23,33), wiecznej męce (np. Mt 25,46) i ognistym jeziorze (Ap 19,20; 20,10; 21,8), ale nie są one szczegółowymi opisami mąk piekielnych i aktu potępienia. Z kolei przypowieści o Łazarzu i bogaczu (Łk 16, 19–31) nie należy traktować jako reportażu z zaświatów, bo chodzi w niej prawdopodobnie o odwołanie się do poglądów eschatologicznych słuchaczy Jezusa, by w ten obrazowy sposób powiedzieć, że aby korzystać z bogactw w sposób właściwy, wystarczą Prawo i Prorocy. „Ogień” ma raczej znaczenie metaforyczne i oznacza życie w stanie duchowego wypalenia, życie puste, pozbawione miłości, spragnione Bożego ciepła, a przez to dotkliwie cierpiące, które „spala się” z wielkiej tęsknoty za Bogiem, bo wie, że tylko w Nim jest jedyne prawdziwe szczęście, radość i wieczna dobroć. Piekło to zatem stan świadomego oddalenia się od Boga, dobrowolnego zerwania z Jego miłością, odwrócenia się od Tego, który jako jedyny może dać życie w obfitości. Znajduje się ono we wnętrzu człowieka i polega na ograniczeniu, zamknięciu się w sobie, ściśnięciu się do własnego „ja”, odrzuceniu jakiejkolwiek formy miłości oraz trwaniu w beznadziejności, uporze i samotności. Jest ono karą, ale karą wymierzoną samemu sobie. Trwają dyskusje co do wieczności piekła, chociaż zasadniczo oficjalna nauka Kościoła mówi o wieczności tego stanu.

Piekło kara to również dobrowolna utrata komunikacji z Bogiem. To stan, w którym człowiek nie chce i nie może z Nim rozmawiać. Takie ujęcie piekła pozwala na poważne potraktowanie go jako czegoś, co zdarza się człowiekowi na tym świecie (w którym człowiek tworzy swoje krainy bez Boga, w których nie ma komunikacji z Nim) i co może czekać go po śmierci. Zstąpienie Jezusa Chrystusa do Szeolu, krainy bez Boga i komnikacji z Nim, daje nadzieję, że Bóg nie pozostawi człowieka w piekle.

Proponowana literatura:
1. Zdzisław Kijas, Niebo, czyściec, piekło. W domu Ojca, dla kogo, w oddaleniu, Kraków 2009.
2. Joseph Ratzinger, Śmierć i życie wieczne, Warszawa 2000.
3. Robert M. Rynkowski, Zrozumieć wiarę. Niecodzienne rozmowy z Bogiem, Kraków 2015.

Przejdź do innych haseł Subiektywnego Leksykonu Teologicznego

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *