Jeden komentarz do “Pan Szabatu”

1. Andrzej Nowicki 22 stycznia 2014 o 22:37

   „Ponadto rzekł im: Sabat jest ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla sabatu. Tak więc Syn Człowieczy jest Panem również i sabatu” ( Mk 2, 27 – 28 ). Tutaj jest najbardziej widoczne to ogólne rozumienie tego wyrażenia; każdy człowiek jest Panem sabatu, ponieważ został on uczyniony dla człowieka. Jezus oskarżony o nie przestrzeganie odpoczynku sobotniego w sposób okrężny wskazał, iż jest to zasada, którą każdy człowiek może się kierować w swoim postępowaniu. Zasadność interpretacji tego logionu posiada mocne zewnętrzne wsparcie w nauczaniu rabinów ( II w. po Chr. ):

   „Szabat został dany wam ( tj. ludziom ), a nie wy szabatowi” ( Yoma 85b ).

   Brak reakcji jest tu całkowicie uzasadniony synem człowieczym w tym rozumieniu jest tu Jezus ale i każdy człowiek ( syn człowieczy ). Zatem w interpretacji tych, którzy uważają, że syn człowieczy jest idiomem, faryzeusze jak najbardziej mogą zwracać się do Jezusa.
   Rabini nauczali, że szabat został dany człowiekowi a Jezus pokazał im jak należy to rozumieć. Tak pokrótce można przedstawić interpretację tych, którzy uważają, że „syn człowieczy” to idiom aramejski. Nie widać powodów, aby mieszać w tę perykopę tytułu, który jest tu niepotrzebny i właściwie zaciemnia on jej odczytanie.
   Pozdrawiam. Warto brać pod uwagę alternatywne rozwiązania. Już niedługo skontaktuje się z Panem. Pozdrawiam.
   Dobry pomysł z tekstami na każdy dzień.

   Odpowiedz ↓