Uczniowie byli zapewne przekonani, że nadeszło Królestwo Boże, być może widzieli je jednak jako królestwo Izraela rozciągające się „od morza do morza”.

(29) Gdy przybliżył się do Betfage i Betanii, ku górze zwanej Oliwną, wysłał dwóch spośród uczniów, (30) mówiąc: Idźcie do wsi, która jest naprzeciwko, a wchodząc do niej, znajdziecie uwiązane oślę, którego nie dosiadał żaden człowiek. Odwiążcie je i przyprowadźcie. (31) A gdyby was kto pytał: Dlaczego odwiązujecie?, tak powiecie: Pan go potrzebuje. (32) Wysłani poszli i znaleźli [wszystko] tak, jak im powiedział. (33) A gdy odwiązywali oślę, zapytali ich jego właściciele: Czemu odwiązujecie oślę? (34) Odpowiedzieli: Pan go potrzebuje. (35) I przyprowadzili je do Jezusa, a zarzuciwszy na nie swe płaszcze, wsadzili na nie Jezusa. (36) Gdy jechał, słali swe płaszcze na drodze. (37) Zbliżał się już do zboczy Góry Oliwnej, kiedy całe mnóstwo uczniów zaczęło wielbić radośnie Boga za wszystkie cuda, które widzieli. (38) I mówili głosem donośnym: Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie. Pokój w niebie i chwała na wysokościach. (39) Lecz niektórzy faryzeusze spośród tłumu rzekli do Niego: Nauczycielu, zabroń tego swoim uczniom! (40) Odrzekł: Powiadam wam: Jeśli ci umilkną, kamienie wołać będą.

Dwie wspomniane przez Łukasza miejscowości znajdują się na Górze Oliwnej przy drodze z Jerycha do Jerozolimy. W czasach Jezusa droga ta biegła przez górę (dzisiaj ją okrąża). Betfage to miejscowość leżąca niedaleko Betanii, Betania położona była na wschodnich zboczach Góry Oliwnej, ok. 4 km od Jerozolimy. Ze szczytu Góry Oliwnej widać było Jerozolimę.

Dlaczego Jezus wjeżdżał do Jerozolimy na ośle? Opis tego wjazdu pełen jest odniesień do Starego Testamentu. Tak jest też w przypadku zwierzęcia, na którym jechał Jezus. Chodzi tu bowiem o odwołanie do Księgi Zachariasza:

(9) Raduj się wielce, Córo Syjonu,
wołaj radośnie, Córo Jeruzalem!
Oto Król twój idzie do ciebie,
sprawiedliwy i zwycięski.
Pokorny – jedzie na osiołku,
na oślątku, źrebięciu oślicy.
(10) On zniszczy rydwany w Efraimie
i konie w Jeruzalem,
łuk wojenny strzaska w kawałki,
pokój ludom obwieści.
Jego władztwo sięgać będzie od morza do morza,
od brzegów Rzeki aż po krańce ziemi. (Za 9, 9-10)

Chociaż jest to więc wjazd sprawiedliwego króla pokoju, jedzie on na zwierzęciu mało królewskim, chociaż też niekojarzącym się z wojną.

Z kolei w w. 38 jest odwołanie do Psalmu 118:

(26) Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie! Błogosławimy wam z domu Pańskiego. (Ps 118, 26)

W w. 40 Jezus odpowiada faryzeuszom odwołując się do Księgi Habakuka:

(11) Kamień ze ściany zawoła, a belka budowy mu zawtóruje (Ha 2, 11)

Nic dziwnego, że faryzeusze, widząc, co się dzieje, usiłowali wymóc na Jezusie, by zabronił uczniom traktowania siebie jak króla mesjańskiego. Może właśnie dlatego zwracają się do Niego „Nauczycielu”. Trudno im było przyjąć, że Jezus jest kimś więcej niż wędrownym nauczycielem. Uczniowie byli zapewne przekonani, że skoro dokonywały się takie cuda, jakie widzieli, to nadeszło Królestwo Boże. Niewykluczone jednak, że to królestwo widzieli jako królestwo Izraela rozciągające się „od morza do morza”.