W Księdze Rodzaju 2,23 jest wers, z którego przetłumaczeniem na język polski jest spory problem. W Biblii Tysiąclecia brzmi on tak:

mężczyzna powiedział: Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała! Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta.

Co za szczególny związek jest między słowem „niewiasta” i „mężczyzna”, że kobieta ma tak właśnie być określana, gdyż z mężczyzny została wzięta? Cały problem w tym, że jak tłumaczy przypis w Biblii Paulistów, w hebrajskim mamy tu do czynienia z grą słów isz (mężczyzna) i iszsza (kobieta). Ta gra słów ma za zadanie ukazać jedność i łączność między mężczyzną i kobietą. Co więcej, słowa hebrajskie można również tłumaczyć jako „mąż” i „żona”. I Biblia Tysiąclecia, i Biblia Paulistów, i Biblia Warszawsko-Praska rezygnują z próby oddania w jakikolwiek sposób tej gry słów. Pytanie, czy w ten sposób nie tracimy również istotnego znaczenia tekstu biblijnego. W Biblii Poznańskiej tłumacz zdecydował się na zastosowanie neologizmu: „Ona zwać się będzie mężową, ponieważ z męża jest wzięta”, którą to próbę trudno uznać za udaną, choć może nawiązywać do tłumaczenia Jakuba Wujka: „tę będą zwać Mężyną, bo z męża wzięta jest”. Ciekawa jest również propozycja Biblii Gdańskiej (1632) z „dla tegoż będzie nazwana mężatką, bo ona z męża wzięta jest” (podobnie Biblia Warszawska) i Izaaka Cylkowa „tę nazywać mężatką, bo z męża wzięta ona”. Nie tylko oddaje ona bowiem grę słów oryginału, wskazuje na łączność mężczyzny i kobiety, ale nakierowuje również na ich związek w małżeństwie.