„⁽¹³⁾ Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. ⁽¹⁴⁾ Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. ⁽¹⁵⁾ Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. ⁽¹⁶⁾ Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. ⁽¹⁷⁾ On zaś ich zapytał: «Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze?» Zatrzymali się smutni. ⁽¹⁸⁾ A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: «Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało». ⁽¹⁹⁾ Zapytał ich: «Cóż takiego?» Odpowiedzieli Mu: «To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; ⁽²⁰⁾ jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. ⁽²¹⁾ A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. ⁽²²⁾ Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, ⁽²³⁾ a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. ⁽²⁴⁾ Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli». ⁽²⁵⁾ Na to On rzekł do nich: «O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! ⁽²⁶⁾ Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?» ⁽²⁷⁾ I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego. ⁽²⁸⁾ Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. ⁽²⁹⁾ Lecz przymusili Go, mówiąc: «Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił». Wszedł więc, aby zostać z nimi. ⁽³⁰⁾ Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. ⁽³¹⁾ Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. ⁽³²⁾ I mówili nawzajem do siebie: «Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?» ⁽³³⁾ W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi, ⁽³⁴⁾ którzy im oznajmili: «Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi». ⁽³⁵⁾ Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy łamaniu chleba” (Łk 24, 13-35).

W ostatnim czasie to jedno z moich ulubionych opowiadań biblijnych. Wczytanie się w nie z odwołaniem się do znaczenia słów greckich prowadzi do wniosku, że Kleofas i jego towarzysz wcale nie musieli być tak zagubieni w wierze i przerażeni, jak często się przyjmuje w różnych interpretacjach. Być może ich podróż była zwykłym powrotem do domu, w czasie którego toczyli ożywioną rozmowę, zapamiętałą dyskusję o tym, co wydarzyło się w Jerozolimie. Może byli wstrząśnięci, zdumieni, a ich wiara przechodziła w zwątpienie, nie musiała to być jednak ucieczka podszyta niewiarą. Mogła w nich wstępować nowa nadzieja związana z pustym grobem.

Mam nadzieję, że niebawem ukaże się tekst, w którym piszę o tym więcej. Czytelników tej strony nie omieszkam o tym poinformować. Opowiadanie o uczniach z Emaus będzie też tematem przyszłych wpisów.