Przyzwyczajeni jesteśmy do rekolekcji, w czasie których najważniejsza jest spowiedź, a msza tym się różni od zwykłej, że kazanie jest o wiele dłuższe niż zwykle, no i ma nas poruszyć, wstrząsnąć nami. Niektórzy nawet lubią, jeśli rekolekcjonista na nich „pokrzyczy”, wyraźnie, bez bawienia się w zawiłe analizy, powie, co i jak trzeba zrobić, żeby było dobrze. Nie jestem znawcą rekolekcji, nie szukałem rekolekcji w wykonaniu rekolekcyjnych celebrytów, nie bywałem na nich. Bardziej więc pytam, niż twierdzę. Czytaj dalej →

Kilka dni temu pojawiła się informacja, że Hans Küng, szwajcarski teolog, zwrócił się do Franciszka z apelem o ponowne przemyślenie dogmatu o papieskiej nieomylności. Teolog ten znany jest raczej fachowcom, bo w 1979 r. Kongregacja Nauki Wiary uznała, że część jego poglądów nie zgadza się z wiarą katolicką (m.in. na temat nieomylności papieża). Kolejnym krokiem była decyzja Jana Pawła II, że nie może on być uznawany za katolickiego teologa ani oficjalnie nauczać teologii z mandatu Kościoła. W mediach podano, że ani Benedykt XVI, ani Franciszek nie cofnęli tej decyzji. Nie pojawiła się jednak informacja, że w 2005 r. Benedykt XVI przyjął Künga na czterogodzinnej audiencji. Czytaj dalej →

Ermes Ronchi podczas rekolekcji wielkopostnych dla papieża powiedział: „Bóg nie umiera na skutek kontestacji, Bóg umiera z nudów w naszych kościołach. Przywróćmy Mu jasne oblicze, aby był Bogiem, którego można zakosztować, którym można się cieszyć, którego się pragnie”. Rozumiem, że Bóg umiera na skutek nudów w kościołach. Pomińmy taką oczywistość, że niezależnie od tego, czy liturgia i kazanie są „atrakcyjne”, czy nie, dokonuje się uobecnienie ofiary Chrystusa w Eucharystii. Rzeczywiście jednak to, jak przedstawiamy obraz Boga w kościele, jaki Jego obraz wyłania się z liturgii, ma znaczenie. Jeśli sam celebrans jest znudzony Bogiem i mówieniem o Nim, to trudno, żeby nie przenosiło się to na uczestników liturgii. Czytaj dalej →

Ks. prof. Andrzej Draguła poczynił na FB taką uwagę: „Studenci nie potrafią pisać zdań prostych. Uwielbiają długie, skomplikowane, złożone, najchętniej z obfitością imiesłowów…”. No tak, imiesłowy, przekleństwo współczesnej polszczyzny, i to nawet nie tyle ze względu na konstrukcje typu „będąc młodą lekarką, wszedł do mnie pacjent”, bo te nie są bardzo częste, ile ze względu na wieloznaczności, które zazwyczaj wprowadzają imiesłowy. Czytaj dalej →

Bardzo lubię tytuły artykułów typu „czy chrześcijanin/katolik może”… i tu coś jest wstawione, np. tańczyć w piątek. Przypomina mi się wtedy anegdota opowiadana przez o. Jacka Salija o pewnym dominikaninie metafizyku, który na starość popadł w demencję. Zdarzyło się więc, że na centralnym placu miasta sikał sobie pod drzewem. Wtedy podszedł policjant i zwrócił mu uwagę: „No proszę ojca, nie można sikać na środku placu”. Wtedy w dominikaninie obudził się filozof: „No jak nie można, kiedy ja to właśnie robię? No chyba że nie wolno – wtedy to co innego”. Czytaj dalej →

Co Kościołowi potrzebne jest najbardziej? Oczywiście wspólnota, bo właśnie wspólnotę z rozbitego na różne ugrupowania, faryzeuszy, saduceuszy, zelotów, esseńczyków, Izraela starał się zbudować Jezus Chrystus. Jego uczniowie, pochodzący z różnych ugrupowań i warstw byli zaczątkiem tej wspólnoty. Wspólnota nie bierze się jednak z prostego zwołania. Jeśli nie ma w niej dialogu (Jezus nie mówił swoim uczniom: rozmawiajcie, ale przecież ewangelie to w dużej mierze dialog), wspólnota nie powstaje, są tylko wzajemnie się przekrzykujące stronnictwa. Czytaj dalej →